Παραμονές εκλογών

Με ενοχλεί που ο κρατικός μηχανισμός κερδίζει πάντα, ενώ ο χαμένος είναι ο πολίτης. Τα τελευταία 2 χρόνια όλη η σαπίλα του παρελθόντος έρχεται και μας χτυπάει καταπρόσωπο για ακόμη μία φορά. Με πικρία διαπιστώνει ο πολίτης ότι τίποτα δεν άλλαξε, τίποτα δεν αλλάζει τελικά ποτέ. Ακόμη κι αν η κόπρος του Αυγεία χτυπήσει κόκκινο, κουνάμε το κεφάλι και προσπερνάμε για την επόμενη είδηση που όμορφα θα μας σερβίρουν τα ΜΜΕ. Το γεγονός ότι δεν προσπερνάω, ότι βγάζω στον αέρα τα στραβά και τα ανάποδα, κάνει το κόσμο να μειδιά συγκαταβατικά και να μου λένε "κάτι τρέχει στα γύφτικα" σαν να με παρωτρύνει να μην ασχολούμαι. Ορίστε λοιπόν η κατάντια της Ελλάδας επειδή κανείς δεν ασχολείται, κανείς δεν εξεγείρεται (παρά μόνο αν θιγεί η τσεπούλα-μετά τα σπάνε), αποβλακωμένοι περιμένουμε την επόμενη μέρα των εκλογών.

Εκλογών που θα ακολουθήσουν τη γνωστή διαδικασία: Τα σχολεία θα κλείσουν, οι μαθητές θα χάσουν 2-3 μέρες μάθημα γιατί η καθαριότητα μετά τις εκλογές χρειάζεται να γίνεται εργάσιμη ημέρα, οι ετεροδημότες θα πάνε στα χωριά και στις ραχούλες τους και μετά θα κολλήσουμε όλοι στις τηλεοράσεις για να δούμε πώς ψήφισε η κάθε ραχούλα. Διαφωνώ που παραλύει όλη η χώρα για τις εκλογές.  

Κατ' αρχήν διαφωνώ που όλοι τρέχουν στην επαρχία να ψηφίσουν αντί εκεί που κατοικούν. Αν ήθελα να ψήφιζαν στην Ανω Κουτσούφλιανη, να πάνε να μείνουν εκεί να ενισχύσουν την οικονομία της, αντί να μένουν στη Κυψέλη. Να ενδιαφέρεσαι για το δήμο που έχεις το σπίτι σου, όχι για εκείνον απο όπου κατάγεσαι και που πατάς 3 φορές το χρόνο κι αν! 

Διαφωνώ που οι εκλογές γίνονται σβκ, τις καθημερινές έπρεπε να γίνονται, κοντά στο σπίτι ή τη δουλειά σου, να πήγαινες να ψηφίσεις σε κάποιο δημόσιο χώρο και θα επέστρεφες στις υποχρεώσεις σου. Το όνομά σου θα το πέρναγαν ηλεκτρονικά ώστε να μη μπορείς να διπλοψηφίσεις και οι ψήφοι αυτόματα θα στέλνονταν για καταμέτρηση. Ούτε εκλογικά κέντρα, ούτε χαρτούρα, ούτε άσκοπες μετακινήσεις. Ολοι οι πολίτες άνετα θα ψήφιζαν, εκείνοι που λόγω υγείας δεν μπορούν να προσέρχονται σε εκλογικά κέντρα, ψηφίζουν ηλεκτρονικά ή τηλεφωνικά. Απλό και εφαρμοσμένο σε χώρες του εξωτερικού. Η Ψωροκώσταινα το βρίσκει δύσκολο. Ως συνήθως. 

Παραμονές εκλογών και τίποτα δεν λειτουργεί. Τίποτα δεν λειτουργεί τα τελευταία 2 χρόνια. Αν δεν δούλευε το κρατικό σύστημα καλά παλιά, τώρα αποτελειωσε. Κάνει κάποιος αίτηση σε πολεοδομία επαρχίας να πάρει άδεια οικοδομής και του δίνουν μία προσωρινή. Κτίζει το σπίτι βασει προσωρινής άδειας και όταν αυτό τελειώσει 4 χρόνια αργότερα, αρνείται η ΔΕΗ να του δώσει ρεύμα γιατί δεν έχει τη κανονική άδεια οικοδομής. ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ η άδεια στη συγκεκριμμένη επαρχία ρε γμτ. Τέσσερα χρόνια περιμένουν οι πειναλέοι δημόσιοι υπάλληλοι να λαδωθούν για να δώσουν τη κανονική άδεια.  Τους σπάζεις το κεφάλι ή δεν τους το σπάζεις; Αν τους το σπάσεις το κεφάλι, δλδ ρίξεις φώς στην υπόθεση, θα δώσουν την άδεια και θα σου κάνουν πρόβλημα μετά για εκδίκηση/εκβιασμό, αν δεν τους το σπάσεις..δεν θα έχεις ρεύμα..θα αναγκαστείς να λαδώσεις. 

Οπως όλη η Ελλάδα, αφουγκράζομαι. Δεν θέλω με κανένα τρόπο να μας διώξουν απο την ΕΕ. Δεν θέλω να πάει η χώρα μου πίσω, να γίνουμε Γ' κόσμος. Θέλω να πάμε μπροστά γιατί δεν είμαστε όλοι σάπιοι. Ελπίζω να είμαστε πολλοί που σκέφτονται σαν κι εμένα. Να βάζουμε δλδ πρώτα τη χώρα και μετά τη τσεπούλα μας. Ελπίζω. 

Κρίνοντας

Κρίνεις το κόσμο, βάσει βιωμάτων. Βάσει ιστορικών δεδομένων. Κρίνεις ένα μέρος του κόσμου, που βρίσκεται μακριά απο σένα, βάσει μαρτυριών που άκουσες απο τους άλλους. Ανθρώπους που ίσως συμπαθείς, ίσως εκτιμάς ίσως όμως και αντιπαθείς. Με κάποιο τρόπο οι γνώμες των άλλων έχουν αρκετή βαρύτητα ώστε να διαμορφώνουν την εικόνα εκείνη που θέλεις να πιστέψεις ως αληθινή.

Λές ας πούμε για τη Σλοβακία ότι, επειδή τότε παλιά τα είχε κάνει πλακάκια με τους Ναζί-Γερμανίας, δεν αξίζει. Οτι επειδή μας πήγε κόντρα τώρα για το μνημόνιο 1, δεν αξίζει,ότι οι Σλοβάκοι είναι κακοί άνθρωποι. Κρίνεις βάσει γεγονότων. Γεγονότων που καθορίζουν τη προσωπικότητά σου, γεγονότων που θεωρείς ότι διαμορφώνουν ένα λαό. Ο λαός αποτελείται απο άτομα, απο ανθρώπους. Αν η πλειοψηφία του παρελθόντος έκανε τις ΧΨ πολιτικές κινήσεις που αμαύρωσαν το κράτος στα μάτια σου, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι Σλοβάκοι είναι καθάρματα. Αν η κυβέρνηση της Σλοβακίας θεωρεί ότι εμείς οι Ελληνες τα θέλουμε και τα παθαίνουμε, δεν σημαίνει ότι ο μέσος Σλοβάκος είναι ανθέλληνας. Υπάρχουν πολλοί Ελληνες (ανάμεσά τους και εγώ) που πιστεύουμε ότι τα θέλαμε αυτά που πάθαμε υποστηρίζοντας σάπιες κυβερνήσεις εθελοτυφλώντας στο προφανές. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ανθελληνίδα, αντίθετα θα ήθελα η χώρα μου να προοδεύει και η οικονομία της να ανθίζει. Καταννοώ τα λάθη μας, ευελπιστώ όμως σε ένα καλύτερο και σοφώτερο μέλλον. Το ότι δεν μας στήριξαν στο μνημόνιο 1, είναι επιλογή τους, είναι η γνώμη και άποψή τους. Αυτό δεν τους κάνει εχθρούς της χώρας μας, κακούς, ψυχρούς και ανάποδους.

Αυτό που με θλίβει είναι ότι κρίνοντας βάσει γεγονότων και όχι βάσει προσωπικών εμπειριών, μας βάζει στη θέση των λανθασμένων συμπερασμάτων.  Πρόσφατα γνώρισα έναν διακεκριμμένο φωτογράφο που είχε κάνει ένα οδοιπορικό στη πόλη της Μπρατισλάβας. Συζητώντας μαζί του, μας είπε ότι πρόκειται για μία πάρα πολύ φτωχή χώρα και πρωτεύουσα, οι κάτοικοι με το ζόρι επιβιώνουν. Εκείνος δεν κρίνει τη Σλοβακία, σκύβει επάνω της και σε Α/Μ φωτογραφίζει τη καθημερινότητά της. Το κοινό ας βγάλει συμπεράσματα για το ποιόν της χώρας. Για τα κρίματα του παρελθόντος, για τους ανθρώπους που ζούν στο παρόν της. 

Λευκές απεργίες

Επειδή το Κράτος-Πατερούλης δεν δίνει πλέον τίποτα, πολλοί υπάλληλοι Δημοσίων Υπηρεσιών κάνουν λευκές απεργίες, καθυστερώντας την έκδοση έγγράφων, ζητώντας όλο και περισσότερα (άχρηστα) δικαιολογητικά να τους προσκομίσουμε, μαστιγώνοντας λεκτικά τους πελάτες τους (όλους εμάς) με αποτέλεσμα όλα να υπολειτουργούν μέσα σε κλίμα δυσαρέσκειας και θυμού.

Φώναζα επί σειρά ετών για  τις κάκκιστες Δ. Υπ. που για το απλούστερο, έβγαινε η Παναγία ανάποδα στο πολίτη. Υποτίθεται ότι διώχνοντας το πλεόνασμα στο Δημόσιο Τομέα, όλα θα λειτουργούσαν, θα ξυπνούσε ο Ελληνας και θα έπιανε λέει, το ταύρο απο τα κέρατα, απο τ'αυτιά ή και απο την ουρά..αντ' αυτού ακόμη ψάχνουμε για τον ταύρο. Μειώθηκε το προσωπικό που ήξερε τη δουλειά και βγήκαν μπροστά όλοι οι άσχετοι που είχαν πάρει θέσεις και μισθούς απο το παράθυρο ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ  αλλά δεν το κάνουν γιατί δεν έχουν κίνητρα. Πάνε στα γραφεία τους και όλο δεν μπορούν-δεν κάνουν-δεν έχουμε προσωπικό-δεν προλαβαίνουμε-ελάτε να πάρετε το έγγραφό σας σε 2 μήνες απο τώρα..Εγγραφο που στο παρελθόν θα σου το έδιναν σε 1 εβδομάδα το πολύ, έγγραφο που στο εξωτερικό θα το έπαιρνες άνετα online με το πάτημα ενός κουμπιού.
Σε κανέναν δεν αρέσει να του περιορίζουν το εισόδημα, να του χαμηλώνουν το βιοτικό επίπεδο, να του μειώνουν τα όνειρα.  Σε κανέναν επίσης δεν αρέσει να αισθάνεται κορόϊδο. Δεν πάμε μπροστά, δεν πάμε πίσω, δεν πάμε πλάγια, πουθενά δεν πάμε, ασάλευτοι στεκόμαστε αφουγκραζόμενοι τη δυστυχία μας.Ο Πατερούλης μας μπατίρησε και δεν έχει να μας δώσει χαρτζηλίκι, αντίθετα έψαξε για τον κουμπαρά, τον έσπασε και μας παίρνει τις οικονομίες μας. Στην αρχη αγανακτίσαμε, φώνάξαμε, βάλαμε τα κλάμματα. Τώρα κάνουμε λευκή απεργία, αύριο φαντάζομαι θα κάτσουμε και στο σπίτι επειδή το να δουλεύεις για ψίχουλα δεν είναι αρκετό κίνητρο να σε κρατήσει στο γραφείο. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, σαν Δημόσιος Τομέας, χωρίς τη Πατρική υποστήριξη. Βουλιάζοντας στην απελπισία, καταστρέφουμε και τους γύρω μας.
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τη νοοτροπία του Ελληνα. Για να ξεκουνηθεί, πρέπει πρώτα να πατώσει. Να φτάσει η μόλυνση στο επίπεδο γάγγραινας για να πάει στο γιατρό. Ετσι όμως θα του κόψουν το χέρι, ενώ αν πήγαινε εγκαίρως θα έπαιρνε μία αντιβίοση. Γυρεύουμε προστάτες απο παντού, που θα μας βοηθήσουν να α) βρούμε πετρέλαιο β) Φυσικό αέριο γ) διαμάντια δ) μπριλάντια..κ.ο.κ., οι ξένοι-οι άλλοι πάντα να βοηθάνε τον Δημόσιο Τομέα μας να μαζεύει παράδες και να κάααθεται.

Διαφωνώ με τις λευκές απεργίες μέρες που είναι. Να στρώσουν τα οπίσθιά τους και να δουλέψουν, να περάσουν συστήματα ώστε να μειωθεί η γραφειοκρατία. Εχω φάει τις σόλες των παπουτσιών μου στο Κτηματολόγιο Πρωτευούσης για να πάρω έναν αριθμό οικοπέδου. Αριθμό που υπάρχει στ' αρχεία τους απο τότε που μπήκε η Αθήνα στο κτηματολόγιο. Πέντε φορές πήγα για να δώσω την αίτηση, πότε δεν μπορούσαν, πότε έλειπε σε άδεια η γραμματεύς, πότε δεν ήταν ο Ταμίας στη θέση του πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώλος του πονεί. Την αίτηση τη πέρασε οnline η υπάλληλος μέσα σε 5 λεπτά, βρήκε και το ακίνητο, αλλά δεν μπορούσε να το πάει πάρα πέρα, δλδ να μου δώσει τον αριθμό γιατί έπρεπε να εγκριθεί..(τι να εγκριθεί βρε; το οικόπεδο είναι μέσα στο Κτηματολόγιο εδώ και 100 χρόνια) απο τον διευθυντή που τώρα δεν μπορεί-δεν είναι εδώ, είναι αλλού- που τον λένε Γιάννη και ο κώλος του πονεί. Τέλος Απριλίου τηλεφωνείσθε και ΒΛΕΠΟΥΜΕ.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα ανάμεσα σε άλλα 100. Τίποτα δεν αλλάζει στην Ελλάδα γιατί δεν θέλουμε ν' αλλάξει. Θέλουμε πίσω το παλιό πελατειακό μας σύστημα. Τον αγαπημένο δικομματιμό μας, τους Πατερούληδες-Προστάτες-Χορηγούς μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε στη τριτοκομικότητά μας οδηγώντας όμως Land cruisers. Θέλουμε τα πάντα και το δηλώνουμε με λευκές απεργίες.     

Αθήνα

Τις τελευταίες μέρες προ του Πάσχα βρέθηκα σε μία περιοχή κάτω απο το Λυκαβηττό, μεταξύ παλιού Κολωνακίου και Ευαγγελισμού.

Μία περιοχή που παρόλλη την απουσία κρατικής φροντίδας (σε θέματα οδοποιϊας π.χ.) ο περιπατητής αισθάνεται σαν να βρίσκεται αλλού, μακριά απο το καταναλωτικό και αδιάφορο κομμάτι της Πατριάρχου Ιωακείμ, μακριά απο τη βουή των λεωφόρων, μακριά απο το βρώμικο και απελπισμένο Κέντρο. Πλατεία Δεξαμενής-Δεινοκράτους-Αναπήρων Πολέμου, Δημοχάρους-Σουηδίας-Μαρασλή-Γενναδίου-Σπευσσίπου, Φωκυλίδου.

Υπάρχουν πολλές αρχιτεκτονικές ομορφιές, σπίτια με αετώματα-έστω και παλιά- σπίτια κτισμένα την εποχή του μεσοπολέμου, περιποιημένες αυλές, γάτες αμέριμνες να κυκλοφορούν, πολλά δένδρα-πουλάκια να κελαϊδούν-ηρεμία.



Η φύση οργιάζει κάτω απο το Λυκαβυττό, οι κουτσουπιές σήμα κατατεθέν παντού. Κυρίες με τα σκυλιά τους αμέριμνα περπατούν κρατώντας έτοιμες τις σακουλίτσες για τις ακαθαρσίες, οι δρόμοι σκουπισμένοι πίσω απο το Ναυτικό Νοσοκομείο, ο κόσμος κινείται χωρίς να βιάζεται.

πώς να βιαστείς εξάλλου όταν παντού είναι ρόζ, κόκκινο, εκτυφλωτικό πράσινο;

Περπατώντας συλλέγει κανείς παλιές μνήμες και δόξες, όπως το Νυχτερινό Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο, με τη παλιά ξεχασμένη πόρτα του διπλοσφραγισμένη, τη Γεννάδειο βιβλιοθήκη, το Μαράσλειο.
Η βόλτα ολοκληρώνεται με ένα ουζάκι. Κάπου στο τέλος της Φωκυλίδου, μακριά απο όλα αλλά κοντά στην ηρεμία του πνεύματος. Γιατί και η υπόλοιπη Αθήνα μας να μην είναι έτσι;

Χαχαχα!

Μέσα σ' αυτή τη δίνη των χαμένων προσδοκιών και καθημερινού φόβου για το χειρότερο, υπάρχουν και μερικές νότες χαράς. Το έχει τάμα η Daily madness να πέφτει στους λάθος ανθρώπους τη λάθος στιγμή καταλήγοντας σε καταστάσεις απείρου κάλλους που άμα τις ακούν/βλέπουν άλλοι άνθρωποι απλά διπλώνονται στα γέλια. Τρίτωσαν σήμερα το βράδυ τα ευτράπελα

1) Πάω το πρωϊ στο κοντινό μου Pet shop ν'αγοράσω σπόρους για πουλάκια. Ολο το χειμώνα ταϊζω σπουργιτάκια, κοκκινολαίμηδες, καλόγερους σε ειδικές ταϊστρες στο μπαλκόνι γιατί πεινούν. Βρίσκω τον γνωστό Ινδό υπάλληλο και του ζητάω να μου βάλει μισό κιλό απο τη Χ τροφή για αγριόπουλα και μου λέει ότι δεν έχει, ενώ τη βλέπω μπροστά μου. Γίνεται ένας διάλογος αφασία, να του λέω, νάτη η τροφή απ' αυτή θα μου βάλεις και να μου απαντάει ότι αυτή η τροφή δεν είναι για τα πουλιά που τη προορίζω, αρχίζω και τα παίρνω οπότε τον ρωτάω "για τι πουλιά τη προορίζεις" και μου απαντάει "για πουλιά ράτσας". Μου έρχεται να του χώσω το κεφάλι στη σακούλα με τους σπόρους μπάς και συνέλθει, μετά όμως σκέφτομαι να του κάνω καψόνι..και του ζητάω κεχρί .. Αλλος διάλογος ξεκινάει - δεν έχω, είναι κάτω, που κάτω τον ρωτάω, στην αποθήκη μου απαντάει, πήγαινε λοιπόν στην αποθήκη και φέρε μου ένα κιλό κεχρί. Φεύγει αγριοκυττώντας με ο Ινδός.. Ακούω κάτι πνιχτούς ήχους, γυρίζω και βλέπω κάποιους πελάτες να κρατάνε τη κοιλιά τους απο τα γέλια.. είχαν ακούσει το διάλογο. Ωσπου να γυρίσει ο Ινδός (10 λεπτά αργότερα) είχα βάλει σε μία σακούλα άλλο μισό κιλό σπόρους για "πουλιά ράτσας". "Τι τους θέλετε αυτούς τους σπόρους; με ρωτάει όταν βλέπει τη σακούλα που κράταγα.."δεν σας είπα ότι δεν κάνουν για τα πουλιά σας". " Ρε φίλε, τι σε νοιάζει, για μένα είναι οι σπόροι, θα τους φάω εγώ". Εφτασα στο ταμείο και μου κάνανε όλους τους σπόρους δώρο..γέλαγε όλο το κατάστημα.

2) Πάω στον κρεοπώλη να πάρω κρέας και μερικά κόκκαλα με μεδούλι για σούπα. Με παρέλαβε ένας νεαρός υπάλληλος και όχι ο γνωστός μου χασάπης, υπάλληλος που βαριόταν να κόψει τα κόκκαλα. Προσπάθησε να με αποτρέψει να τα αγοράσω.."τι τα θέλετε τα κ'οκκαλα, για να φτιάξω ζωμό. Ωραίο ζωμό κάνουν και τα κνορ, "αμα ήθελα κνορ δεν θα ερχόμουν στο χασάπη", σούρνωντας πήγε μέσα και έφερε σε ενα σακουλάκι 3 κόκκαλα για δείγμα.
Τον έστειλα λοιπόν να μου κόψει κι άλλα. Αρχισε πάλι να τσινάει. "Το μεδούλι ανεβάζει τη χοληστερίνη να μη σας δώσω άλλα" , εσύ έχεις χοληστερίνη του λέω "που το καταλάβατε; " με ρωτάει, άντε κόψε τα κόκκαλα να τελειώνουμε και τα ξαναλέμε.. Μου τα έφερε 10 λεπτά αργότερα..γκρινιάζοντας..

3) Το βραδάκι χτυπάει το τηλέφωνο. Απαντάω. "Γειά σας , είσθε η κα Μαρίνα;" "Μάλιστα" της απαντώ και τη ρωτάω "ποιά είσθε", και γίνεται ο εξής κουφός διάλογος. Λέει, είμαι η Κωνσταντίνα, λέω ποιά Κωνσταντίνα, λέει, η φίλη της Μαρίας, λέω ποιάς Μαρίας, λέει της Μαρίας που δούλευε στο σπίτι σας, λέω δεν είχα ποτέ καμμία κοπέλα που να τη λένε Μαρία.. λέει είχατε, είχατε. Χριστέ μου Παναγία μου, πάλι έμπλεξα με τρελλή. Μου είπε ότι ήταν και εκείνη Ρουμάνα, λέω δεν είχα ποτέ γνωστή μου Ρουμάνα Κωνσταντίνα, τη ρωτάω απο ποιά πόλη ήταν μου απαντάει απο τα Τίρανα, για δές! λέω.. τελικά είχε πάρει λάθος τηλέφωνο.

Με αυτα και με αυτά..γελάσαμε σήμερα. Αύριο..βλέπουμε.

Μικροπολιτικές

Οι οικογενειακές μικροπολιτικές φέρνουν τη διχόνοια. Οι πρωτεργάτες του "διαίρει και βασίλευε", τελικά πάλι δυσαρεστημένοι είναι, γιατί ναί μεν διαίρεσαν και βασίλεψαν (σπέρνοντας διχόνοια) στη μία ομάδα, αλλά απερρίφθησαν απο την άλλη.

Βαρέθηκα
Βαρέθηκα
Βαρέθηκα
Τους βαρέθηκα

Κρατώντας μία απόσταση απ' όλους και χτίζοντας τυπικές σχέσεις, με ωφέλησε. Αν μη τι άλλο, δεν ακούω γαϊδουριές. Βλέπω όμως. Και αυτά που βλέπω δεν μ' αρέσουν.
Δεν σχολιάζω ποτέ.
Εκτός οικογένειας ό,τι θέλω λέω.

Στην οικογένεια κρατώ μεγάαααααλες αποστάσεις.
Με απομονώνει η τακτική μου. Εξαγοράζω την ησυχία μου.
Αλλά και έτσι πάλι κάποιοι είναι δυσαρεστημένοι που δεν ανακατεύομαι. Και προσπαθούν πάλι μέσω τρίτων..μήπως και τα καταφέρουν να με κουρδίσουν ώστε να ξεσπαθώσω και να πέσω στη φάκα της διχόνοιας.

Συνήθως δεν λέω κουβέντα..φεύγω τρεχάλα.
Ετρεχα σήμερα..όπου φύγει-φύγει

Εχω ένα πρόβλημα..

Εδώ και κάποια χρόνια είμαι μέλος σε διάφορες διαδικτυακές ομάδες που αφορούν χόμπυ. Οι ομάδες έχουν έναν διευθυντή ας πούμε, κάποιον που διαχειρίζεται τη σελίδα, τον administrator. Ο τελευταίος είναι και υπεύθυνος για την ομαλή ροή της σελίδας και για το περιεχόμενό της.
Ας πούμε λοιπόν ότι ανήκω σε μία ομάδα ερασιτεχνών μαγείρων και κάποιος μας έφτιαξε μία διαδικτυακή μαγειρική σελίδα, όπου σαν νοικοκυρούλες χαρωπές γράφουμε συνταγές και δοκιμάζουμε υλικά. Βάζουμε και καμμιά φωτογραφία, δική μας ή κλεμμένη, κάνουμε και τη πλάκα μας. Εχουμε πολλά μέλη στη σελίδα μας, δεν είναι όλα γυναίκες, μπορεί να είναι οι γιοί και οι κόρες κάποιων, μπορεί να είναι και άνθρωποι άλλης κουλτούρας.

Στο πνεύμα των ημερών, με τις περικοπές των μισθών και αύξησης της φορολογίας, ένα μέλος θεωρεί αστείο να δημοσιεύσει μία φωτογραφία μιάς γυμνής μαγείρισσας (τσιτσίδι - όλα φαίνονται) και τη συνταγή απο κάτω πιστεύοντας ότι όλοι θα γελάσουμε για το πώς μας κατάντησε/πώς μας ξεβράκωσε η κρίση. Και γίνεται χαμός.
Κατ' αρχήν θυμώνει ο διευθυντής της σελίδας, γιατί θεωρεί απρέπεια να βάζει κάποιος πορνογραφικό υλικό σε ένα μαγειρικό μπλόγκ. Αν το μέλος βρίσκει αστεία μιά φωτογραφία κάποιας χοντρούλας να μαγειρεύει τσιτσίδι, δικαίωμά της είναι, ας τη βάλει στο δικό της μπλόγκ να χαχανίζει εκεί μαζί με τους φίλους της, η σελίδα μαγειρικής τι φταίει;
Μετά νευριάζουν τα μέλη, κάποια μητέρα μπορεί να πεί ότι δεν θέλει να κάνει μάτι ο γιός της (που και εκείνος μαγειρεύει) στη φωτογραφία της, να υπάρχει πορνογραφία παντού, ας μείνει το μαγειρικό μπλόγκ αλώβητο. Ας πάει να μπανίσει την Αλεξανδράτου, το ΧΧ περιοδικό, όχι όμως ΚΑΙ εδώ.

Δεν αντιλαμβανόμαστε το αστείο όλοι με τον ίδιο τρόπο. Οταν ανήκουμε σε μία ομάδα καλόν είναι να σεβόμαστε τους άλλους. Οποιαδήποτε παραπομπή σε θέματα που ενοχλούν, καλόν είναι είτε να αποφεύγονται είτε να συζητώνται.
" Τι θα έλεγες φίλε μου administrator", να έβαζα ένα φιλμάκι με κάτι γυμνές Σουηδέζες να φτιάχνουν cupcakes; ", ή "βρήκα στο YouTube ένα βίντεο απίθανο για κάποιον ωραίο και σέξυ Λευκό, να γιαουρτώνει έναν κακομοίρη Αράπη"..με τη συνταγή της γιαουρτόπιτας απο κάτω.

Είμαστε μεγάλα παιδιά, δεν είναι δύσκολο να σκεφτόμαστε λίγο και τη σκοπιά του άλλου.

Και μετά έρχονται οι μέλισσες.
Ο διευθυντής της σελίδας, κατεβάζει τη φωτογραφία ως απαράδεκτη για το θέμα που προβάλλει και το μέλος προσβάλεται και φεύγει απο την ομάδα. Η ομάδα χωρίζεται στα δύο και διασπάται. Ο ένας είναι υπέρ, ο άλλος κατά. Εκεί που ξεκινήσαμε κάτι όμορφο, καταλήγουμε στον εμφύλιο.

Βρίσκω απαράδεκτη τη λογοκρισία "αποφασίζω ότι δεν μ' αρέσει αυτό που βλέπω και το κατεβάζω γιατί μπορώ να το κάνω, έχω την εξουσία να το κάνω". Αυτό απο μόνο του είναι σπίρτο στα ξερά άχυρα. Ο διευθυντής όχι μόνο θα κατακριθεί αλλά θα χρειαστεί να υπερασπιστεί και τα πιστεύω του, ενάντια στους νευριασμένους άλλους. Αντίστοιχα οι άλλοι ενοχλούνται με τον administrator που έκανε ζήτημα κάτι απλό (τόσα γίνονται γύρω μας, τα βυζιά αυτής σε μάραναν) και που αποφάσισε για όλους χωρίς να ρωτήσει κανέναν.

Πιστεύω ότι η πράξη του διευθυντή θα μπορούσε να αποφευχθεί με το διάλογο. Πιάνεις την υπεύθυνο της φωτογραφίας που σε ενοχλεί και προσπαθείς να της πείς ότι όλοι δεν αντιλαμβανόμαστε το αστείο με το ίδιο τρόπο. Της λές για το πόσο άσχημα νοιώθεις και τη παρακαλείς να το κατεβάσει η ίδια. Αν το κάνει, όλα καλά, παραμένετε φίλοι, μπαίνεις μάλιστα και στις σελίδες της και το σχολιάζεις.

Αν δεν το κάνει πιάνεις ιδιωτικά τα άλλα μέλη και τους εξηγείς το πρόβλημά σου. Ας αποφασίσει η πλειοψηφία. Αν αποφασιστεί να μείνει το βίντεο δίνεις τη παραίτησή σου απο διευθυντής και τέλος.

Εσείς τι λέτε;